Het is echt waar, er was eens een man die achteruit kon lopen. Altijd koos hij de eerste dag van het jaar om zijn mooiste mantel aan te trekken en zijn hoed af te borstelen. Hij begon er meteen mee, anders werkte het niet. Toevallige voorbijgangers wisten niet wat ze zagen. Zijn schoenen klosten door de regen, hij liep langs de kerk en door de winkelstraten, de kerstverlichting tinkelde in de plassen waar hij zojuist doorheen was gelopen. Lees verder “De man die achteruit kon lopen”
Het gebeurde op een kerstnacht, nu al weer jaren geleden. Ik liep over de dijk langs de IJssel naar huis. Het was een prachtige kerkdienst geweest en de kerstliederen klonken nog na in mijn hoofd. Er is een roos ontloken. Midden in de winternacht. Zacht neuriede ik ze mee. En daarna gezellig nog een glas glühwein met iedereen. Nou ja, een paar glazen. Ik moest nog een flink stuk naar huis lopen tenslotte. Lees verder “Het krijtende kerstkind”
De eerste keer dacht G. nog dat het toeval was, dat afgebroken kabeltje onder zijn motorkap. Bij de tweede keer wist de monteur hem te overtuigen: kabeltjes onder motorkappen zijn gemaakt van vismeel, en vismeel, dat vinden steenmarters lekker. Wat ze niet lekker vinden, dat zijn citroenblokjes van de Zeeman. Lees verder “Kabeltje vismeel steenmarter”
Gisteren was er een auteursbijeenkomst in het mooie nieuwe onderkomen van Uitgeverij Atlas Contact. In de tuin stonden nog dozen met troep, zoals oud papier en een levensgrote foto van Barack Obama. We liepen er met onze drankjes omheen.
Op weg naar het station, op de hoek van de Spiegelstraat en de Herengracht, lag een handschoen. Hoewel ik hem eerlijk had gevonden, heb ik hem niet meegenomen.
Het is echt waar: er was eens een man die in een orgel woonde. Op een zondagochtend die hij nooit zou vergeten, gleden zijn vingers in het vuur van het spel zomaar van de toetsen. Schmücke dich, o liebe Seele, BWV 654, hij probeerde door te spelen, maar het was alsof geheimzinnige machten zijn handen het klavier in trokken, zijn hele lichaam erachteraan, de pijpen kraakten er van. Voor hij het wist, bevond hij zich in de diepte van de orgelkas waar het zo donker was dat hij geen hand voor de ogen kon zien. Lees verder “De man die in het orgel woonde”
De huizen in de Elizaveta iela, Riga, hebben er niets mee te maken dat Katarzyna Kobro hier aan het begin van de vorige eeuw woonde op de nummers 4, 7, en 12. Met Baltische zielen van Jan Brokken (Uitgeverij Atlas, 2010) onder de arm lopen we door haar straat. Het huis op nummer 10A is ontworpen door Michal Eisenstein, de vader van de beroemde filmmaker Sergej, het is over the top Jugendstil, een taart waarvan de slagroom smelt. Lees verder “Baltische ziel”
In Riga worden we gelokt door het gelui van klokken. In de verte zien we de uien op de torens van de orthodoxe kathedraal. We beginnen sneller te lopen, daar moet iets bijzonders aan de hand zijn, dat kan niet anders. We passeren de Esplanade, bushaltes en bedelaars. Op het trottoir knielen gehoofddoekte vrouwen. Popes in goudkleurige gewaden staan in het portaal van de kerk. Een van hen loopt het trottoir op, tuurt de weg af waar het verkeer voorbij raast. Er wordt op een belangrijk persoon gewacht, dat is wel duidelijk. Lees verder “VIP”
In Kaunas staan we voor een kerk waarvan we niet zeker weten of het een kerk is. Toch moet het een kerk zijn, want ergens boven wat misschien de hoofdingang is, zien we een mozaïek met een Christuskop. We lopen om het gebouw heen en gaan door een zijdeur naar binnen. Nu weten we het zeker, dit is geen kerk maar een magazijn, in de hal staan stoelen opgestapeld, dozen, onduidelijke goederen die met touwen tot bundels zijn geknoopt. Achter een glazen afscheiding branden kaarsen, we horen gefluister, er zitten vrouwen te bidden. Zo zacht als we kunnen gaan we naar buiten. Lees verder “Voorbij”
Heimwee, het blijft zo geheimzinnig, een gemoedstoestand die soms uit het niets opduikt en dan een plaats of een persoon zoekt om zich aan vast te hechten. Zondag lunchten we bij vrienden van F. in Barcelona en ik weet niet waar dat heimwee ineens vandaan kwam, misschien was het de foto aan de muur tegenover me, Men in the cities/Untitled (Eric) van Robert Longo. Een man staat swingend op een dak, is het een doodsstrijd of een levensdans, is hij net geland of stijgt hij op? Lees verder “Heimwee”
Nu ik drie weken schrijfretraite heb kan ik hem dagelijks vanachter mijn bureau observeren: de lezer. Mijn bureau en zijn balkon bevinden zich op de derde verdieping, beiden kunnen we net over het dak heen koekeloeren dat tussen
ons in staat, toch hebben we elkaar nog nooit gesproken. Ik ben bovendien zo bijziend dat ik hem op straat niet zou herkennen. Lees verder “De lezer”