Ga stevig op je mat staan, benen naast elkaar, armen naast het lichaam.
Adem in, adem uit. Hef je linkerbeen bij de volgende inademing omhoog en leg je linkervoet zo hoog mogelijk tegen je rechterdij. Strek je armen boven je hoofd, en leg de palmen tegen elkaar.
Strek, strek, strek.
Je gewicht rust op je rechterbeen. Concentreer je op het punt tussen je wenkbrauwen. Dit is een oefening voor de pure balans. Adem in, adem uit. Sluit je ogen. Blijf staan, onbeweeglijk als een boom.
Hier gaat het altijd mis, nog steeds, na jaren yoga. Lees verder “Waaiboom”
Het is echt waar, er was eens een man die in Zutphen zijn inspiratie vond. De torenspits van de Sint Jan was zijn pen, het water uit de IJssel was zijn inkt, het door de paddenstoelenman geleverde eekhoorntjesbrood gebruikte hij als papier en verhalen waaiden hem toe uit het gebeier van de klokken van de Walburgiskerk. 
Waarom werd je eigenlijk kunsthistoricus? Voor mijn column ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de Vereniging van Nederlandse Kunsthistorici stelde ik deze vraag aan een aantal vakgenoten. Dat leverde, heel kort door de bocht, het volgende op: “de Arnolfini’s die ik als kind zag in de National Gallery – ik zal die ervaring nooit vergeten”, “Giotto in Italië – ik besloot mijn studie econometrie aan de wilgen te hangen”, “Rembrandt, meteen Rembrandt, en dat is altijd zo gebleven”. 
