Advies voor het eten van rode soep

Czerwona-zupa1

Nog steeds moet ik er aan herinnerd worden, iedere dag, en daarom heb ik het schilderij Rode soep van de Poolse kunstenaar Jacek Sroka op het bureaublad van mijn laptop gezet. Dat komt goed uit, want het schilderijtje, olieverf op doek, is in werkelijkheid ongeveer net zo groot als het bureaublad zelf: het meet 27 x 41 cm. We zien een knalgele hond op een knalblauwe vloer die knalrode soep staat te eten. En hij doet dat zoals honden dat kunnen, vol overgave. Op dit moment, op deze plaats, bestaat er voor de hond niets anders: zijn snuit is in de soep verdwenen, zijn hele lichaamstaal is gericht op dat ene, het eten van de rode soep. Daarmee herinnert hij me dagelijks aan de Regel van Benedictus. Lees verder “Advies voor het eten van rode soep”

Nogmaals: de scharrelaarsvleugel

Verschoor - Draad en de vliegende naald.jpg

De draad en de vliegende naald is uit. Gisteren, op de dag van de boekpresentatie, lag de etalage bij de Zutphense boekhandel Van Someren en Ten Bosch vol met scharrelaarsvleugels. Ondertussen kwam er een mooie mail binnen van ontwerper Herman van Bostelen, waarin hij schreef: ‘Het was me een genoegen de vleugel te kunnen gebruiken voor dit omslag. Ik hou van beeld dat door zijn kwaliteit of door zijn oorsprong in een nieuwe context een betekenis krijgt die het werk waarvoor het wordt gebruikt, op een associatieve manier verbindt aan andere betekenissen van het beeld. Door Dürer te citeren in plaats van het schilderij als illustratie te gebruiken, wordt dit gegeven naar mijn gevoel versterkt, maar misschien zijn dat slechts hersenspinsels.’ Lees verder “Nogmaals: de scharrelaarsvleugel”

De scharrelaarsvleugel

7109004_v1.jpg

Ik ben heel blij met het mooie omslag van De draad en de vliegende naald, dat is ontworpen door Herman van Bostelen. Het is niet zomaar een verenpak dat Van Bostelen voor het omslag heeft gekozen, maar een kleurige aquarel van Albrecht Dürer (1471-1528). Dürer heeft zich meerdere malen door een bijzondere vogel, de scharrelaar (Coracias garrulus), laten inspireren. Hier zien we zijn Blaurackeflügel: een uitgespreide  vleugel van de scharrelaar, die in al zijn kleurenpracht aan ons getoond wordt. De vleugel is zo gedetailleerd geschilderd dat je ieder veertje en iedere kleurnuance  kunt onderscheiden. Lees verder “De scharrelaarsvleugel”

Ik heb de blauwe lampenkap van de hemel naar beneden getrokken

malevich28-453x550

Dit is het mooiste kunstnieuws sinds maanden: Malevich is terug in het Stedelijk. Ik zit op het bankje in de Erezaal, waar het Stedelijk uitpakt met acht schilderijen van de grote in Oekraïne geboren Rus van Poolse afkomst. (Dit speelt zich af in het Europa uit de tijd waarin de Europese Unie nog niet bestond). Ik kijk naar het schilderij Suprematisme uit de jaren twintig: een wit kruis tegen een achtergrond van een net iets ander wit. Malevich schilderde zijn ‘witte’ schilderijen enkele jaren nadat hij in 1915 zijn geruchtmakende Zwart Vierkant voltooide. Dat exposeerde hij op een tentoonstelling in Sint Petersburg op een plaats die voorbestemd was voor het icoon: hoog, in een hoek van de ruimte. Lees verder “Ik heb de blauwe lampenkap van de hemel naar beneden getrokken”

De dekbedden van K. Malevich

Malewicz-w-Warszawie-150x150

Er bestaat een prachtige historische foto waarop we Kazimir Malevich zien afgebeeld aan een feestelijke dis, te midden van beroemde Poolse kunstenaars, schrijvers en intellectuelen. De foto is genomen op 25 maart 1927, toen Malevich op weg naar Berlijn een tussenstop maakte in Warschau. Hij exposeerde zijn figuratieve en abstracte werk een aantal dagen in de Poolse Artistieke Club in Hotel Polonia (tegenover het Centraal Station, na een periode van verval kun je daar nu weer prachtige kamers boeken). Malevich was afkomstig uit een Poolse familie en heeft op die avond ongetwijfeld Pools gesproken. Lees verder “De dekbedden van K. Malevich”