Geacht meisje in de kuil,
Vanmorgen bezocht ik Museum Kranenburgh in Bergen NH, en daar las ik je verhaal: Wat niemand had verwacht. Nee! Werkelijk niemand had verwacht dat je in een diepe kuil zou vallen – omdat je nét iets harder rende dan al die anderen, die ook zoveel haast hadden. Iedereen probeerde je te redden, maar waarom waren hun ladders te kort? Iemand gooide een warme trui naar beneden. En brieven, in het begin schreven mensen zoveel brieven dat je er een matras van kon maken. Maar het lukte niemand om je uit de kuil te bevrijden en uiteindelijk leek het alsof de wereld je was vergeten.
Lees verder “Het meisje rende te hard, en ze viel”
Goudzand van Konstantin Paustovski is alweer twee jaar geleden verschenen, eindelijk sloeg ik het vorige week open. Wat een boek: een mengeling van herinneringen, brieven, dagboekfragmenten en verhalen, een bouwwerk waarmee vertaler Wim Hartog het leven van Konstantin Paustovski (1892 – 1968, geboren en gestorven in Moskou) op een intieme manier heeft gereconstrueerd. Hoe kun je je eigen leven fictionaliseren? Lees Paustovski, en je ziet het voor je ogen gebeuren. 
Voor ons nieuwe huis wilden we wel een waakhond, maar geen hond, en daarom hingen we een schilderij van Jacek Sroka boven de voordeur. Op de grens tussen glooiende velden en een ruwgeborstelde hemel blaft onze waakhond dag en nacht tegen naderend onheil. Op de voorgrond staat een Fred Flinstone-achtig type iets te doen met een hakbijl. Hij wordt vergezeld door zijn schaduw die bijna nog dreigender in de graanvelden aanwezig is dan hijzelf. Een prachtig werk.