Keret House (2) Sjoeni

dom_kerta_112855-165x89

Wat mij betreft is het bewijs geleverd: een goede architect kan een complete woning van 14 vierkante meter ontwerpen waarin je geen last hebt van claustrofobie. Als je het Keret House binnenkomt – via de ingang aan een ruime parkeerplaats, met vuilcontainers en een frutje doorvermoeide alcoholisten – leidt een metalen trap je meteen naar boven. Bovenaan de trap een luik: je bent op de eerste verdieping. Recht voor je: de salon (2 m2) compleet met tafel en twee stoelen. Meteen daarachter: de keuken (2 m2) met elektrische kookplaat en koelkast. En daarachter: de douche-toiletcombinatie (2m2). Achterom kijken, snel het luik dichtdoen voordat je van de trap afvalt.

Het luik is vloer geworden, daaroverheen loop je naar de zithoek met zitzak (3m2). In twee stappen terug over het vloer-luik, met de ladder omhoog naar de slaap-studeerkamer combinatie (5m2). Op het bureau past een flinke laptop, daarnaast is er ruimte voor boeken en een foto van grootvader Keret. Een schrijver die groter is dan ik, zou nu met zijn knieeën tegen de noordelijke wand van het huis aan zitten. Schuif je stoel achteruit, en je raakt je de zuidelijke wand. Links van het bureau een bed.

Er zijn ramen die open kunnen. Heel Warschau is geparfumeerd door de bloeiende acacia’s dus het ruikt hier heerlijk. Er is een dak van glas waardoor je licht genoeg hebt, zelfs ’s nachts, als de enorme daglichtreflectoren de nabijgelegen gevelreclame beschijnen, en bij gelegenheid het Keret House. Lekker de hele nacht lezen bij dit licht.

Je moet hier natuurlijk geen boekenkasten neer gaan zetten. En niet teveel kleding hebben. En ook niet, als je ’s morgens begint te schrijven, je afvragen waarom je het lettertype Sjoeni niet kunt vinden, dat je vandaag zou willen gebruiken. Want Sjoeni is helemaal geen lettertype, maar een bierdrinkende kabouter uit een verhaal van Etgar Keret.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.