Konstantin Paustovski en het koninkrijk der dingen

Gelukkig had Marie Kondo in de negentiende eeuw haar boeken nog niet geschreven. Dan was de wereld heel wat kaler geweest. Zelf was ik een paar maanden lang een adept van Kondo, de Japanse opruimgoeroe, die je voorhoudt dat je alleen moet bewaren waar je gelukkig van wordt, doe de rest maar weg. Met dat credo voor ogen gaf ik duizend boeken weg, waaronder de herinneringen van Wanda Waliszewska aan haar man Zyga (zie mijn vorige blog), dat nu in een bibliotheek in een onbereikbare doos ligt te wachten tot het ontsloten wordt. Hoe goed het evangelie van Marie Kondo een paar maanden lang is geweest voor mijn geestelijke gezondheid: ze heeft het mis. Want hoe kan ik nu, vandaag, weten welk boek, welk kledingstuk, welk stom souvenir in de toekomst een geluksgevoel bij me oproept? Weet Kondo niet dat je met ieder sieraad, ieder theekopje, iedere inktpot die je om je heen verzamelt, je eigen geschiedenis schrijft en bij anderen weer nieuwe dierbare herinneringen creëert?

Paustovski schrijft het natuurlijk weer prachtig op: ‘Mooie dingen zijn er niet voor bedoeld om in musea te staan en als rariteiten te worden bekeken, met je mond open van verbazing. Ze horen deel uit te maken van je leven. Als je blik er iedere dag weer langs glijdt, laat dat in je ziel gaandeweg een onuitwisbare indruk achter. Ongemerkt groeit dan je ziel’, schrijft hij in Goudzand (pag. 132).

Voorbeeldje.
‘Tante Dozja droeg mij slaapdronken het warme boerenhuis binnen waar allemaal kleurige kleedjes op de grond lagen. Binnen rook het naar gekookte melk. Ik deed even mijn ogen op een kiertje en zag vlak bij mijn gezicht de prachtige borduursels op de sneeuwwitte mouwen van tante Dozja.’

Het oeuvre van Konstantin Paustovski is heel veel, en het is ook een koninkrijk der dingen, heel veel mooie dingen waarvan je ziel groeit.

(Wordt vervolgd)

3 thoughts on “Konstantin Paustovski en het koninkrijk der dingen

  1. Pingback: nsfwtophookup.eu

Comments are closed.