Ik heb je boek net voor de tweede keer gelezen en nu vielen me nóg meer mooie details op, pareltjes. Je gebruikt prachtige beelden en door je manier van schrijven, ervaar ik het boek als heel zintuigelijk. Geur, tast, heel dicht op de huid (net als de indeling van het boek).
Het verhaal is indrukwekkend en neemt je mee. Maar ik ben daarnaast ook erg onder de indruk van hoe jij omgaat met de taal. Veel auteurs gebruiken de taal als instrument, voertuig, om hun verhaal te vertellen. Logisch natuurlijk en ook prima. Maar ik heb het gevoel dat de taal in jouw boek een eigen, zelfstandige rol speelt. Daardoor is het heerlijk om je zinnen te “proeven”. Stel je voor: een zwerfhond die nadenkt over uitroeptekens en vraagtekens. En dat is ontroerend mooi!

Door toeval of het noodlot heb ik het boek op 13 december gelezen. Precies 30 jaar nadat de staat van beleg in Polen werd aangekondigd. Meerdere malen moest ik het boek even opzij leggen en de emotie de vrije loop laten over alle herinneringen die het lezen met zich meebracht.

Mijn schoonmoeder was een Joodse, daardoor weet ik hoe ingewikkeld het leven van Joden in Polen was, ook na de Tweede Wereldoorlog. Alle in het boek genoemde namen maken het lijden van de Joden tastbaar en zichtbaar.

Het verhaal is heel ontroerend zonder sentimenteel te zijn, erg poetisch maar toch in realiteit geworteld, uiterst symbolisch maar tegelijk universeel en diep humaan. Alles is heel subliem en origineel geschreven: het ontroerende verhaal, de vorm op de muziek gebaseerd, de poetische fragmenten die aan schilderijen van Chagall laten denken.

Ik ben zelf pianiste, gecharmeerd door de joodse cultuur. Meerdere keren heb ik artiesten begeleid in joodse recitals. Het boek laat me denken aan een ontroerend lied “Mijn Jiddische mama”.

Wat kan ik nog toevoegen?
Als Poolse vrouw, geboren en getogen in Polen, vraag ik me af hoe iemand zonder Poolse wortels, geschiedenis en opvoeding zo raak de Pools-joodse ziel kan beschrijven.

Het is een boek dat je nooit meer vergeet.

Grandioze literatuur.

“De draad en de vliegende naald” (“Nić i lotna igła”) : jest to rewelacyjnie napisana powieść. Gerdien Verschoor zwraca uwagę na szczegóły, mistrzowsko rozwija akcję powieści i jej liczne intrygujące wątki, trzymając czytelnika w pełnym napięciu. Debiut pisarski Verschoor czyta się jednym tchem, a potem powraca i czyta jeszcze kilka razy.
Majstersztyk pisarski! Gorąco polecam.
To także dobry prezent dla znajomych Holendrów.
Trzymam kciuki, aby książka ukazała się w Polsce.

Jeśli sie wahasz, czytaj recenzję książki na portalu Polonii Holenderskiej Polonia.nl
Napisz reakcję na naszym Facebooku

Fragment uit de draad en de vliegende naald

“Als je schrijft, wordt al het gewone bijzonder. Als je het goed doet natuurlijk. Het is gewoon een kwestie van anders naar de dingen kijken”

Gerdien, je hebt een bijzonder, sterk aangrijpend, indrukwekkend boek geschreven.
Heb de draad en de vliegende naald dan ook in één adem uitgelezen.
Heel invoelend en beeldend heb je beschreven hoe Julia de plotselinge dood van haar zoon Roman probeert te verwerken. Het ontroerende en verdrietige levensverhaal van Julia en haar zoon dat zich dan afspeelt tijdens de wake bij het lichaam van haar enige kind.

Meesterlijk geschreven Gerdien, Gefeliciteerd!
Dank je wel

Gerdien, je hebt een prachtig boek geschreven! Je lijkt de reden voor het ongeluk van Julia al snel weg te geven, maar al lezend realiseer je je dat er meer aan de hand moet zijn. De slimme en overtuigende opbouw van de spanning zorgt ervoor dat je wilt doorlezen. Geniaal om deze universele – en toch zo persoonlijke – tragedie zich in één nacht te laten afspelen. Het hartverscheurende verhaal en de geschiedenis van de verschillende met elkaar verweven levens ontvouwen zich als de vleugel(s) van Dürers scharrelaar. Verbeelde vleugels en weinig concrete ‘feiten’, gelukkig. Als je dan ook nog eens de voornaam deelt met de zoon, die we via jouw literaire omwegen zo goed (?) leren kennen, kan het boek niet meer stuk.

Ona ma duszę Polska. Jej książka była nieprzewidywalna, piękne i smutne jednocześnie [Ze heeft de ziel van een Poolse. De draad en de vliegende naald was onvoorspelbaar, prachtig en verdrietig en in een ruk uit]

Ik heb de Draad en de vliegende naald al meer dan een week uit. IK heb zolang gewacht met reageren omdat ik het niet wist. Ja, ik weet wel dat ik de draad niet meer los kon laten. Elke avond meer bladzijden, voor ik kon gaan slapen. Een bijzonder verhaal. Ik ervoer het als een wake waarbij ik aanwezig mocht zijn. En tijdens een wake komt de overledene tot leven in de gedachten van degenen die waken. Een leven komt voorbij, ook dat van de wakende. Een fantastisch kader. Ik ben verkocht. Maar er zijn ook nog veel vragen. Gek, maar ik vraag me steeds af: wat heb ik nou gelezen. Heb ik het goed begrepen. Het zal duidelijk zijn: ik pak binnenkort de draad weer op. Er valt volgens mij nog een hoop te beleven.

Gerdien ik kijk uit naar je volgende boek, maar hier ben ik nog wel even mee bezig.

joris van ooijen

In de jaren dat ik hier in Polen woon heb ik met regelmaat geprobeerd mijn gasten uit Nederland iets mee te geven van hetgeen ik ‘de zuchten van Polen’ noem. Pogingen, soms met matig resultaat, vaak met minder. Ik meende zo langzaam aan dat het verlangen van Polen, het diepgewortelde verdriet van het land, de eenzame krachten en de symboliek van de Poolse overwinning op het verleden slechts toegankelijk is voor hen die hier langere tijd doorbrachten, en dan nog slechts voor enkelen van hen.

Na het lezen van jouw boek weet ik dat deze ‘zuchten’ ook onder woorden zijn te brengen, want jij hebt het gedaan. Met respect voor het land, eerlijk, zonder overdreven harstochtelijkheid, waardeoordelen of vals sentiment. Dat je goed kan vertellen en dat je kwaliteit biedt, dat wist ik al. Dat je erin geslaagd bent Polen te ontsluieren, is een genoegen.

Dank je wel voor dit boek.

Ik heb je boek gewonnen met een actie via Facebook. Ik deed mee omdat ik boeken over “de oorlog” graag lees. Goh. Ik weet niet wat ik moet schrijven. Het boek is zoveel meer dan “de oorlog” sterker nog,de oorlog is dan wel de aanleiding van het verhaal wat zich vervolgens ontspint maar dekt de lading niet meer. Het is zoveel meer. Fascinerend en indrukwekkend debuut! Boeken krijgen één tot vijf sterren,dat is nu eenmaal iets om je aan vast te houden. Laat ik dan maar die 5 sterren uitdelen. Ze zijn het waard! Wat een debuut!

Van Margriet kreeg ik jouw debuut. Ik heb ’t in één ruk uitgelezen.

Wat een verbijsterend goed boek! Je laat heel veel weg, waardoor het verhaal je lang bijblijft. Het is treurig en lief tegelijk en wat een prachtige omschrijvingen! Gebroken ogen, de leegte tussen woorden, het verhaal van de engelen. Margriet vertelde dat het haar extra aansprak omdat zij Warschau kent. Dat kan ik me voorstellen, maar ook zonder dat is het fenomenaal. Je voelt het loodzware schuldgevoel en verdriet van Julia doordat je het juist niet uitlegt. Gefeliciteerd met dit talent! Ik hoop dat je meer gaat schrijven.

Nu twee keer gelezen. Wat een prachtig on-nederlands boek heb je geschreven, vol met herkenbare weemoed en Fernweh. Wat een rake stijl. “Een museum over gaten”, “de stilte tussen de woorden”, “Ik heb gedachten,…En als ik liedjes ga zingen, dan vallen de gedachten uit mijn hoofd” en dan de vraagtekens die overal en nergens kunnen zijn. Het aangrijpende verhaal rondom het leven van Julia, het kneep af en toe m’n keel dicht. Het betoog over de liefde en haar asynchroniteit, de liefdesbrieven, ik heb gehuild.
Niet alleen de draad en de vliegende naald, maar ook de stenen, juist de stenen. Dankjewel dat je dit alles met ons hebt willen delen.

Het boek van Gerdien Verschoor heb ik in ruim een dag uitgelezen. Het is PRACHTIG. Ik las het als een sprookje, een rauw sprookje dat wel.

Ha Gerdien,

Ik heb vreselijk van je boek genoten. De liefde en empathie waarmee je over Polen, de Polen en hun verschrikkelijke geschiedenissen vertelt is prachtig en bewonderenswaardig. Ik ben erg onder de indruk van hoe je er in slaagt geen enkel personage het kwaad in de schoenen te schuiven (misschien met uitzondering van de man die Julia wil vergeten, maar zelfs hij), zelfs de agent bij het politiebureau nadat Roman is gearresteerd is min of meer sympathiek, terwijl hij zo makkelijk een verpersoonlijking van het kwaaie systeem had kunnen worden. Die menselijke maat maakt je boek uitermate sterk wat mij betreft.
Het enige minpuntje, maar dat is gelukkig slechts een kwestie van smaak, vond ik eigenlijk dat ik graag Nina iets uitgewerkter had gezien. Haar verlies is nogal een belangrijk moment in het boek en ik ken haar op dat moment niet meer dan een als om haar poppen dreinend klein zusje. Erg genoeg dat ze kwijt raakt, maar het was misschien nog wat invoelbaarder geweest als we wat meer inzicht hadden gehad in de relatie van Julia tot haar zusje.
Wat blijft staan is een ijzersterk verhaal waarin je laat zien wat uitzonderlijk zware tijden in een bijzonder land met mensen kan doen.
Ik kan niet wachten op het volgende boek.

Door je stijl van schrijven voelt het “oude” Polen nog even dicht bij, als het was in onze jaren van ontmoetingen en vakanties in dat land. Trefzeker, en beeldend is jouw stijl – dat bedoelde ik met GEWELDIG. En toch blijft veel van wat je verhaalt, vreemd voor een Hollandse. Het schrijnende van wat veel joden tijdens de wereldoorlog overkwam, leeft voort, ook in dit boek. En mag nooit worden vergeten, al blijft het onvoorstelbaar.
Daar heeft niemand de juiste woorden voor. En soms geen woorden, zoals Julia zelf. Verder dan het prevelen van prachtige namen kom je dan vaak niet. Of dan het verzamelen van stenen. Die, ook vandaag de dag op kerkhoven gelegd, nog getuigen van: ik denk aan jou. Ik kan jou niet vergeten.
Des te roerender is voor mij het zakje steentjes dat ik ooit van jou kreeg, en onderaan mijn stola (als gastvoorgangster) heb genaaid. Een ander verhaal hoort daarbij: niet zelf bedacht.
Zelf bedacht, gezien, en gefluister beluisteren, is wat jij gelukkig WEL deed in De draad en de vliegende naald.

Met veel belangstelling heb ik ‘De draad en de vliegende naald’ gelezen en ik kom tot de conclusie dat ik het een heel mooi boek vind dat zeker de moeite waard is om nog een keer te herlezen. Het boek is qua structuur gebaseerd op het ‘Membra Jesu Nostri’ van Buxtehude en dat is heel duidelijk terug te vinden in het verhaal van Julia die om haar dode zoon treurt. Voor mij is jouw boek o.a. een eerbetoon aan de ‘Stabat Mater Dolorosa’ (wat zijn dat toch mooie woorden!), hier verbeeld door de moeder Julia en meer in het algemeen is het boek voor mij een eerbetoon aan alle gestorven Joden in de 2e WO. Hoe fascinerend zijn de namen van de omgekomen Joden die de buurvrouw van Julia steeds prevelt. Het zijn prachtige namen en ik heb ze één voor één gelezen en soms zelfs uitgesproken. Mooi is ook dat het verhaal zich in één nacht afspeelt waarin in een flashback het leven van Julia met haar grote geheim verteld wordt: het zusje dat ze los heeft moeten laten bij het oversteken van de rivier omdat ze te zwaar werd. En vervolgens de schuldgevoelens die Julia haar hele leven met zich meetorst (als dat niet zwaar is!). En mijnheer Polakowski zou ik graag een keer willen ontmoeten! Wat een aardige man en steun en toeverlaat voor Julia. Ook mooi dat je de muziek een rol laat spelen in je boek: het Gloria en het Nisi Dominus van Vivaldi en de ‘man die zingt als een vrouw’.
En zo zitten er natuurlijk nog meer dingen in dit boek waarover je kunt vertellen, maar dat doe ik als ik je boek nog een keer herlezen heb.

Alleen zeggen dat je een prachtig boek hebt geschreven, is te weinig. De afgelopen tien jaar heb ik lesgegeven op een kunstacademie en tijdens het bespreken van de projecten van de studenten, heb ik geleerd dat je specifiek moet zijn in wat je over het werk van een ander zegt. Dat lukt niet altijd, maar het is me heel wat waard het te blijven proberen.

Om te kunnen bestaan, hebben de dingen een naam nodig. Wat naam verliest, bestaat niet meer. Tijdens de eerste les typografie, leg ik de studenten uit dat je de tienduizenden lettertypes die beschikbaar zijn, van elkaar kunt onderscheiden zoals je vogels van elkaar kunt onderscheiden.

Wie zich er niet bewust van is, ziet ganzen vliegen. Wie hun naam kent, begrijpt dat het kolganzen zijn. Wie er over gelezen heeft, weet dat ze uit Siberië komen.

Ik ben echt heel erg onder de indruk van wat je gepresteerd hebt. De draad en de vliegende naald is een fantastisch mooi, indrukwekkend, aangrijpend, liefdevol geschreven boek! Om een beetje in de stijl te blijven: De zinnen wapperen nog door mijn hoofd, zoals de zwaluwen rond het cultuurpaleis.
Wat een liefde en wat een verdriet straalt er uit het boek en wat mooi op papier gezet.
Het verhaal sleurt je mee. Ik kon het boek niet wegleggen. En naarmate het einde nadert, wordt dat wegleggen alleen maar moeilijker. Met een hand voor mijn mond geslagen, en tranen in de ogen heb ik het uitgelezen.

Gerdien, als je boek het intense lento van Scholl’s zingen herhaalt – zo hoog en langzaam zonder te breken – dan heb je zonder twijfel een meesterwerk geschreven. En dan ook nog een fugatische structuur? Je bijgevoegde Vivaldi en Buxtehude fragmenten emotioneerden me al zeer.
Ik ben niet alleen zeer nieuwsgierig geworden, ik verheug me er zelfs hevig op het te kunnen lezen. En wat een prachtige site, niet alleen in vorm, maar ook nog vol moois over Brodsky en Malewits.
(En het parket in het nieuwe Stedelijk is niet alleen ‘te nieuw’, zoals je opmerkte, het is zelfs gewoon het verkeerde parket. Hoe ze de identiteit van de zalen van het Stedelijk zo hebben kunnen verkwanselen is raadselachtig. Kijken zonder oog voor detail in een museum is een doodzonde.)
Liefs en tot gauw ziens

Fantastisch! En van harte! 9 juli is ook de dag van mijn verjaardag. Dus ik weet wel wat ik ga vragen. Ik ga je lezen, Gerdien. Tot snel!

Wat een mooie, intrigerende titel om op muziek je vleugels uit te slaan !
Heb je al op je site meegereisd en wens je een brede belangstelling van velen toe …